Uիրաhարվելnվ ամուuնուս ընկերnջը՝ nրnշեցի sեղափnխվել նրա snւն․ Մsfnվս անգամ չէր անցնnւմ, nր նման խնդրի կբախվեմ

ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ

Սիրահարվելով ամուսնուս ընկերոջը՝ որոշեցի տեղափոխվել նրա տուն․․․Մտքովս անգամ չէր անցնում, որ նման խնդրի կբախվեմ։

Ես ամուսնացա սիրելով: Մենք երիտասարդ էինք, նոր էինք ավարտել ինստիտուտը: Շատ էինք սիրում իրար և երջանիկ էինք միա-
սին:

Առջևում մեզ սպասվում էր լուսավոր կյանք և վեհ գաղափարներ: Ծնողներս անմիջապես մեզ համար բնակարան գնեցին և օգ-
նեցին կահավորել:

Իսկ մենք ընդունվեցինք աշխատանքի՝ յուրաքանչյուրս մեր մասնագիտություններով և նորմալ վարձատրվում էինք: Հանգիստն ա-

մեն տարի անց էինք կացնում ծովում, իսկ ազատ օրերին փորձում էինք հավաքվել ընկերներով:Կյանքս պայծառ ու իրադարձային
էր:

Հետո ես հղիացա և դուստր ունեցա: Առաջին տարիներն ամբողջովին նվիրեցի երեխայիս: Ամուսինս օգնում էր ինձ, բայց սկսեց
ավելի շատ աշխատել՝ ընտանիքն ապահովելու համար:

Այդ պատճառով մենք ավելի քիչ էինք միմյանց տեսնում, իսկ երեկոները նա գրեթե միշտ հոգնած էր: Մենք դադարեցինք հանգստա-
նալ ծովում, քանի որ երեխան փոքր էր: Եվ իմ կյանքն արդեն այնքան էլ հիանալի չէր թվում ինձ:Բայց ես գիտեի, որ դա ժամանակա-
վոր է:

Մեր երեխան շուտով մեծանալու է, և ես և ամուսինս պետք է ավելի շատ ժամանակ ունենանք միմյանց համար: Երբ երեխան
դարձավ չորս տարեկան, սկսեց մանկապարտեզ հաճախել, իսկ հանգստյան օրերին մենք նրան տանում էինք տատիկների մոտ:

Ես վերադարձա աշխատանքի, և մեր կյանքը սկսեց աստիճանաբար բարելավվել:

Բայց կիրքը, որ եղել էր իմ և ամուսնուս միջև ավելի վաղ, կարծես թե մարել էր: Այո՛, մենք դեռ սիրում էինք իրար, բայց մեր հարաբե-
րությունները դարձել էին սովորական:Վերսկսվեցին հանդիպումներն ընկերների հետ: Բոլոր զույգերն ամուսնացած էին, իսկ շատերը երեխաներ ունեին:

Բացօթյա ընդհանուր հավաքույթներին հաճախ էինք երեխաներին տանում: Դա հարմար էր բոլորին. երեխա-
ներն ուրախ էին, մայրիկները` հանգիստ, իսկ մեծահասակները` գերազանց:

Եվ ահա օրերից մի օր նոր զույգ միացավ մեր խմբին:Պարզվեց, որ տղան ամուսնուս հին ընկերն էր: Վերջերս էին նրանք տեղափոխ-

վել մեր քաղաք, և ամուսինս որոշել է ծանոթացնել իր ընկերների հետ:Երբ տեսա ամուսնուս ընկերոջը, կարծես սառը ալիք անցավ
մարմնովս, իսկ հետո` տաք:

Նա շատ լավն էր: Արտաքինից գեղեցիկ, միշտ ընկերական, ժպտերես և, ընդհանուր առմամբ, շատ հա-
ճելի: Ես չէի կարողանում նայել նրան:Ինձ թվում էր, որ ես անմիջապես սկսեցի կարմրել, և բոլորը տեսան դա:

Երբ ընկերներով հան-
դիպում էինք, ես փորձում էի ոչ մի կերպ չշփվել նրա հետ և ամեն կերպ խուսափում էի:

Բայց մի անգամ բնության գրկում հավաքույթի ժամանակ ես սեղան էի դնում մյուս աղջիկների հետ և գնացի ափսեները մեքենայից
բերելու, տեսա, որ նա մեքենայի կողքին էր: Ո՛չ, նա ինձ չէր սպասում, պարզապես նրա մեքենան կայանված էր մերի կողքին:

Նա իր մեքենայից ինչ-որ բան էր հանում:Մենք փոխանակեցինք անիմաստ արտահայտություններ, և անհարմար լռություն տիրեց: Ես շտա-
պեցի արագորեն վերցնել սպասքը և հեռանալ: Բայց անհարմար մի բան սատացվեց, և հենց որ ես փակեցի մեքենայի բեռնախցիկը մի քանի աման ընկավ գետնին:

Բարեբախտաբար, դրանք պլաստիկ էին և փաթեթավորված: Ես կռացա և սկսեցի հապշտապ հավաքել այն: Նա էլ սկսեց օգնել ինձ,
և երբ տվեց ինձ, նրա ձեռքը դիպավ իմ ձեռքին: Այն շատ տաք էր, ինչից ես տաքացա և դժվար էի շնչում: Ես նայեցի նրան և տեսա,
որ նա քնքշորեն նայում է ինձ:Նա մոտեցավ ինձ և համբուրեց: Ես համարյա խեղդվեցի, բայց չկարողացա կանգնեցնել նրան:

Ասես թռա հեռուները երկար ժամանակով, կորցրեցի ժամանակի զգացողությունս և մոռացա, թե որտեղ եմ գտնվում: Այդ երեկո մենք հա-
մարներ փոխանակեցինք, հետո սկսեցինք կամաց-կամաց հանդիպել իրար հետ:Եվ սա շարունակվեց ավելի քան մեկ տարի:

Մեր միջև զգացմունքներ առաջացան` իրական: Մենք սիրում էինք իրար:

Մենք որոշեցինք, որ պետք է խոստովանենք մեր ընտանիքներին և պաշտոնապես բաժանենք, որպեսզի միասին սկսենք մեր կյանքը:

Բայց ինձ համար դա շատ դժվար էր: Ես դեռ չէի կարողացել որոշմանս մասին ամուսնուս պատմել: Ես տեսնում էի, թե ինչպես է նա
խաղում մեր դստեր հետ,ինչպես է հոգ տանում մեր մասին և միշտ մեղմ է ինձ հետ: Նա այս ամբողջ ընթացքում չինչ չի նկատել:

Կամ միգուցե պարզապես ձևացնում էր, որպեսզի չկորցնի ինձ:Մինչ ես փնտրում էի ճիշտ պահը՝ ամուսնուս ամեն ինչ պատմելու համար,
իմ սիրեկանը իր կնոջը տեղեկացրեց, որ որոշել է լքել նրեն, և նրանք դիմել էին դատսրան ամուսնալուծության համար:

Նա հեռացել էի տնից, այն թողնելով կնոջը։Եթե ամուսինս որոշի անել նույն ազնվական գործը, ապա ստացվում է, որ ես պետք է իմ
սիրելիին բերեմ, և ամուսնուս հետ բնակվենք իմ բնակարանում: Բայց շատ անհարմար կլինինի: Այստեղ ամեն ինչ հիշեցնում է մեր
կյանքն ամուսնուս հետ:

Ահա մեր իրերը, որոնք ունեն իրենց պատմությունը, մեր ընտանիքի պատմությունը: Եվ այդպես անելը ճիշտ
չէ:Բայց հետո մենք որտե՞ղ ենք ապրելու: Ես մտածեցի, որ պետք է նորից սկսեմ: Խնայեմ՝ նոր բնակարան գնելու համար, ապա կա-հավորեմ այն, ինչ-որ կերպ լուծեմ երեխաներիս հարցը:

Ո՞վ և ե՞րբ է տեսնվելու նրանց հետ: Եվ ես պետք է անընդհատ հանդիպեմ ամուսնուս հետ, այսինքն՝ նա այնուհետև կդառնա «նախկին»:

Եվ ես պետք է անընդհատ հանդիպեմ ամուսնուս հետ, այսինքն՝ նա այնուհետև կդառնա «նախկին»:Ես իմ սիրեկանին ասացի,

որ չեմ կարող լքել ամուսնուս, և որ ավելի լավ է դադարեցնենք հարաբերությունները: Նա ցնցված էր: Նա պարզապես չէր հավատում

իմ խոսքերին, ասաց, որ սիրում է ինձ և չի կարող պատկերացնել իր կյանքն առանց ինձ:Բայց ես վստահ էի, որ չեմ ուզում հեռանալ ամուսնուցս։

Գնահատել